Weer bijna een half jaar voorbij…

en nog steeds geen nieuw blogbericht…

Het wordt tijd dat ik nog eens in de pen kruip.  Het is niet altijd gemakkelijk om den drive te vinden om dingen neer te pennen.  Zeker met de media zoals facebook en instagram… De meeste dingen weten jullie al omdat daar al iets gepost werd natuurlijk.  Maar voor diegenen die deze sociale media niet bezitten, moet ik natuurlijk ook een efforeke doen…

We hebben ook dit jaar weer een geweldig seizoen achter de rug!  Veel mensen leren kennen, bekenden terug gezien, gelachen, plezier gemaakt, gezweet (want ook hier was het warm), hard gewerkt, genoten van het vernieuwde terras, nieuwe gerechten getest, bekende gerechten nog lekkerder gemaakt, veel machientjes was gedraaid, heel veel gestreken en dat ook bij hoge temperaturen.  Als ik eraan terugdenk begin ik spontaan weer te zweten…  Het is hier nog niet echt gedaan, we ontvangen nog volk tot eind november, maar het begint stillaan wel kalmpjes te worden…

We gaven ook een feestje in augustus voor onze verjaardagen van dit jaar… ik was 40 geworden en Wim wordt 50 op het einde van het jaar… Het werd een zomerse BBQ aan het water. Alles werd naar beneden gehaald en aan het water opgesteld. Daar hadden we tenminste schaduw en een beetje fatsoenlijke temperaturen om in te kunnen blijven zitten… Het was een aangename dag, dankzij de vele helpende handen is het gelukt om van de waterkant een sfeervol feestplekje te maken! Een herinnering rijker en zeker voor herhaling vatbaar!!!

In juni kreeg Wim plots te horen dat zijn rijbewijs CE niet meer geldig was omdat hij een medische schifting moest laten doen en ze waren dat op het werk vergeten te melden… het was immers zooo druk geweest…  Dus in allerijl naar een dokter, bewijs binnengeleverd, aanvraag voor een nieuw rijbewijs gedaan en dan maar hopen dat dat zo rap mogelijk in orde zou zijn.  Tot die tijd, geen rijbewijs, geen werk…  Nu voor ons kwam dat eigenlijk niet zo slecht uit.  Nu konden we het seizoen starten met ons tweeën wat toch altijd leuker!  Na een paar weken ineens een rijbewijs in de bus!  Joepie!!!  Amai, toch iets dat werkt van administratie in Frankrijk.  Nog eens goed gekeken, wat bleek… ze waren de E vergeten aan te duiden op het nieuwe rijbewijs…  Dus toch niet in orde.  En toen begon het… bellen, mailen, brieven schrijven, dossier opnieuw opsturen, niet goed, dan maar online ingeven, dossier geweigerd, nog eens bellen en mailen,…  We zijn ondertussen november en je raadt het… het is nog niet in orde!  Ondertussen hebben we wel alle bewijzen bijeen zodat Wim wel kan rijden, maar het officiële document is er niet.  We hebben dus maar weer de stap gezet om naar een ‘défenseur des droits’ te gaan.  Mijnheer is nu bezig om alles in orde te krijgen, blijkt dat de persoon die ons moet helpen net nu met verlof is…  Pfff… het blijft Frankrijk met zijn kl…administratie.  Ze proberen hier alles digitaal te krijgen, maar ze slagen er niet in om deftige sites te maken die niet blokkeren…  Enfin… we wachten dus geduldig af…

Ondertussen is Wim nog wel van baas veranderd.  Hij werkt nu dichter bij huis, maar is wel een hele week van huis weg…  Voorlopig lukt dat allemaal heel goed, maar was als het seizoen weer aanbreekt en het hier vollen bak is…  Het liefst zouden we met z’n tweeën de chambres doen en ons volledig smijten, maar dan zullen we toch een kamerke of twee extra moeten maken…  Maar wanneer is daar tijd voor als Wim altijd op de baan is.  Het is een beetje een cirkelke…  Een sabbat-half-jaar zou van pas kunnen komen…

In september begon ook hier weer de school en dat is voor Amélie, Jensen en Tijmen een hele verandering geweest…  Tijmen gaat vanaf dit jaar ook naar het college, gedaan met de klein mannen hier…  Amélie en Jensen trokken iets verder.  Jensen naar Tulle en Amélie naar Limoges.  Beiden blijven ze een hele week op internaat.  Amélie omdat het niet anders kan (het is een uur rijden naar Limoges) en Jensen omdat hij het zelf gevraagd heeft.  Hij heeft al wel laten verstaan dat hij volgend jaar gewoon met de bus op en af wil gaan…  We zullen wel zien!  Amélie vind het reuze op internaat en geniet duidelijk van het stadsleven…  Zoveel te doen en te beleven… maar ik denk dat ze in het weekend toch ook wel blij is dat ze weer naar huis kan komen en kan genieten van de rust… Of misschien toch niet en komt ze alleen maar naar huis voor de was…  Ze is op een paar maanden tijd erg ‘groot’ geworden…  Ze rukt zich los van ons en ja dat is een aanpassing.  Een aanpassing die waarschijnlijk in België iets later zou hebben plaatsgevonden omdat ze dan niet op internaat en in de stad naar school zou zijn gegaan….  Maar het is zoals het is en daar zullen we mee moeten omgaan…

Ook startte de muziekschool weer en is Siebren in zijn nopjes! Tijmen ruilde zijn ‘sexy’foon voor een elektrische gitaar die hij voor zijn verjaardag kreeg… Soms is het hier dus niet echt rustig… 😜

Tijmen startte ook bij de voetbal. Hij wil de opvolger van Courtois worden. Hij mocht met de ploeg al naar een wedstrijd gaan kijken in het stadion van Toulouse… hij kwam plots op tv… 😱

Tijdens de herfstvakantie keerden we vlug eventjes naar België waar we gingen feesten voor de verjaardag van moeke en voke… Gezellig, lekker en vooral plezant! Siebren mocht met het live orkestje een paar nummers mee drummen! Geweldig!

Om toch een beetje vakantiegelden te hebben eindigden we de vakantie met een overnachting in Cahors om daarna door te rijden naar Toulouse. We gingen naar een optreden van STOMP kijken… Weer een geweldige ervaring rijker!

Voila, even bij met alle nieuwtjes… Moest je toch nieuwsgierig zijn en ons korter willen volgen dan zou ik onze Facebook pagina of Instagram pagina willen aanraden!

Lieve groetjes en tot… binnenkort?

Greet

Advertenties

Wandelweekend 2018

Tina en Ismaël, prijswinnaars van ons arrangement n.a.v. fietshappening “De Schakel” waren al enthousiast aanwezig.  De wandelingen stonden op punt, middagmalen vastgelegd, onze kamers ‘spik-en-span’…  Klaar voor een héél gezellige verwekoming van de andere deelnemers!

IMG_1334.JPG

En meteen iedereen “all in” voor onze “all-in”!

Dag 1: eventjes loswandelen in en om onze eerste heimat, Meyrignac-l’Eglise.  Perfecte mix van leuke weetje en anekdotes aan een rustig tempo.  Dan op naar de Haute-Corrèze, Plateau de Millevaches.  Een stukje sightseeing per auto en dan eerst aan tafel op een zonnig terras.  Calorietjes tanken om nadien te verbranden….  Genieten tussen bos & veld, bergop-bergaf, beekjes en vennetjes, onze hond Pépinot in “challenge” met het Limousin-vee en schapen.  Gevarieerd wandelen en nadien: gezond voldaan!  In een uniek kerkje brandt ik nog een kaarske.  Tijd om terug te keren, want ons Greet kokkerelt!  Lekker-lekker!

Daags nadien ontbijten met spiegeleitjes.  Zalig kunnen rusten in onze oorverdovende stilte heeft de baterijen opgeladen voor een wandeling langs statige bossen omheen het kasteel van Sédières, afgewisseld met holle weggetjes.  We lunchen op een rustige camping en onze kinderen genieten nog eens van frietjes met curryworst!  In de namiddag voelen we 2 druppels, maar dat stelt niks voor, zeker niet oog in oog met een rustig grazend edelhert op nog geen 100 meter van ons vandaan!  En ´s avonds opnieuw de beentjes onder tafel voor lekker eten, engeltjes op onze tong en leuke babbels!

Onze derde dag belooft de strafste te zijn!  Flinke afstand (door de weersvoorspellingen een klein beetje ingekort), af en toe een pittig niveauverschil, enkele druppels meer dan gisteren, maar adembenemde mooi, fris-groen, zóóóveel natuur!  Ook deze keer spotten we wild.  Een aangeleverde kaas-en-wijn-picknick maakt het helemaal af!

Onze gasten/deelnemers kregen een goeie indruk van onze omgeving en het leven dat hier geleid wordt!  En ze waren ook echt onder de indruk!  De avond vult zich nogmaals met lekkers van Greets’ kunnen en uitgelaten gezelligheid.

Voor mij morgenvroeg “werkendag” en voor Dirk, Christel, Stef en Nancy terug huiswaarts…  Kort en goed was het! (of té kort en té goed???)

Wim

 

In volle voorbereiding…

 

Ja, we zijn in volle voorbereiding van ons nieuw seizoen.  Hoewel we eigenlijk maar heel even volledig stil hebben gelegen…  We openden op 2 februari de chambres weer, maar enkel tijdens de week.  Op die manier kunnen we in het weekend als Wim er is nog wat klussen…  Als het weer het toelaat natuurlijk!

Vorig jaar beslisten we dat er tegen de zomer van 2018 toch wel een degelijk zonnescherm moest geplaatst worden…  de parasol deed nog zijn werk (half toch) en de zon scheen altijd regelrecht op onze ramen van de living waardoor de temperatuur aldaar sterk omhoog ging…  We vingen dat vorig jaar op met tuinschermen voor de ramen te plaatsen, maar dat was niet erg handig als je dan een pintje binnen wilde gaan halen…  Dus plan tekenen, rekenen en tellen, sparen… en nu… actie!

We moesten betonnen sokkels voorzien waar de palen op komen te staan…  Ja, als we iets doen, dan liefst ineens degelijk!  Dat was weer een heel plezant jobke… maar zoals wel vaker, is het ons ook weer gelukt…  Daarna vezen we plaatjes op de sokkels waarin een draadstang, die op de onderkant van de poot werd bevestigd, kan gedraaid worden.  De bedoeling is dat de poten aan elkaar bevestigd worden met balken en dus door de onderlinge verbinding stevigheid bieden.

Al het hout werd netjes voorbereid en niet alleen door ons… Voke en nonkel Jan deden ook een stuk en ik schilderde het hout al een eerste keer…  Nu nog een moment vinden dat we alles ineen konden zetten…  Jammer genoeg bleef het hier lang nat en konden we niet echt aanvallen….  Gelukkig keerde het weer vanaf vorige week om en… je gelooft het misschien niet, maar hij staat.  Nu moeten we nog alleen rollen met bamboe halen en erop bevestigen en dan kunnen we deze zomer genieten van ons terras in de schaduw!!!

Beste wensen!

Vooreerst willen we onze trouwe lezers een zeer fijn 2018 wensen.  Dat al jullie wensen mogen uitkomen, maar dat de gezondheid primeert natuurlijk!

Wij gingen voor de feestdagen naar België en beleefden mooie tijden.  Drukte, gezelligheid, veel te veel eten, een beetje drinken, gebabbel, getetter, bezoekjes hier en daar, …  De feestjes werden één voor één afgewerkt, de kinderen gingen “nieuwjaarkezoeten” zingen, de nieuwjaarsbrieven werden gelezen, een ziekenhuisbezoekje…  De tijd vloog voorbij!

Na 10 dagen in het kleine Belgiënlandje kriebelde het toch weer om terug te keren naar onze weidse zichten, onze schuur, de konijntjes, ons Sientje de poes, … kortom ons plekske…  Na een goeie rit kwamen we aan in een frisse schuur (14 graden).   Vlug de stoof aan, de brander op volle toeren en terwijl even bezig blijven met alles uitladen en rap iets ineen flansen om te eten…  We hadden nog wat in de ijskast laten liggen en ja… het was allemaal nog goed 😉

De volgende morgen maakte de wekker weer van zijn paretten omdat Wim alweer de baan op moest…  Gelukkig voor de kinderen was het voor hen nog wel vakantie.  Ze genoten van hun nieuw speelgoed, de vrije tijd, hun bed (vooral ’s morgens dan…) en bereidden zich mentaal toch al een beetje voor op hun nieuwe schooldag die met rasse schreden dichterbij kwam…

Buiten spelen zat er niet meer in, het regende hier de hele tijd en dat zorgde voor een ongelooflijke verandering van de Corrèze.  We dachten vorig jaar al dat het waterpijl hoog stond…  Dit jaar stond het nog hoger.  Een heel stuk van de wei van de boeren beneden was ondergelopen…  Dat wilde zeggen dat op ons terrein ook een deel onder water zou staan…  We gingen op onderzoek…

En of er veel weer water was…  De helft van onze composthoop was zelfs mee verdwenen…  allé, opgeruimd staat netjes zullen we dan maar denken…  Maar als ze in Tulle eierschelpen en bladeren van kolen e.d. vinden zullen ze misschien wel raar kijken….

Er is ook weer ergens een boom omgevallen, in het water terecht gekomen en meegespoeld tot tegen de brug…  Ja, die middelste pijler houdt alles tegen hè en dus zitten wij weer met de opkuis van een boom…  Johan, Inge,… en wie er nog zin heeft…kom maar af!!!

In de krant lazen we dat het waterpijl op een nacht met meer dan 80 cm was gestegen… we hebben het ondervonden…  Ondertussen is alles opnieuw genormaliseerd en stroomt het water weer waar het moet stromen…  Den opkuis kan beginnen… of nog niet…. 😦

 

We organiseerden voor onze Franse, Zuid-Afrikaanse, Engelse vrienden en buren een nieuwjaarsdrink bij ons thuis.  De bedoeling was om lekker gezellig op het terras aan een groot vuur (vergelijk kerstboomverbranding) te genieten van wat hapjes, drankjes en echte borrels…  Maar we moesten het binnen gezellig maken omdat het … jawel… regende…  Enfin, niet erg, binnen brandde er ook een vuur(tje) en werd het super gezellig…  We houden het in het achterhoofd om er een jaarlijkse traditie van te maken!

 

Ondertussen is ook hier de school weer gestart en staan er ’s morgens weer een aantal met gemorrel op om zich met slappen naar de badkamer te begeven en zich klaar te maken voor school…  De eerste avond waren ze al aan het tellen hoeveel dagen nog tot de volgende vakantie…  Ik denk dat de goesting niet erg groot is om nog te gaan…

Amélie en Jensen beginnen zich al voor te bereiden op volgend jaar…  Het is te zeggen, te oriënteren.  Ze moeten kiezen volgend jaar en da’s niet gemakkelijk hè!  Bij ons waren dat heel algemene richtingen, dus je was slim en je ging naar ASO, je was minder slim en je volgde een TSO-richting en het leren vlotte helemaal niet dan zat je in een BSO-richting.  Tegenwoordig kan je in elke tak nog eens verschillende richtingen kiezen, zelfs richtingen waar ik nog nooit van gehoord heb (ook in België is dat blijkbaar zo…)  Jensen wil zo rap mogelijk van school vanaf zijn, maar in de richting die hij wil zal hij toch nog zeker een 4 jaar op de schoolbanken moeten zitten…  Amélie heeft het al helemaal uitgedokterd en is al plannen aan het maken om volgend jaar op internaat te vertrekken naar Limoges waar ze een richting wil volgen met een aantal uren theater/drama in…  We zullen binnenkort al maar wat opendeurdagen van scholen inplannen…

 

Op naar een volgende update!

Greet

 

 

Vermoeid, maar dankbaar…

dankbaar om alle mooie momenten die we mochten beleven in ons nieuw “chambres d’hôtes – seizoen”!

Vanaf april zijn we gasten beginnen ontvangen en we zijn nog steeds niet gestopt… hoewel we nu op een laag pitje draaien.  We hebben eventjes nood aan een adempauze en aan familytime…  We werkten dag in dag uit, de kinderen deden nog erg hun best op school en behaalden ook weer mooie resultaten.  Ondertussen zijn ze dus ook weer een nieuw schooljaar gestart.  Wim ging vanaf juni ander werk doen en was alle dagen ’s avonds thuis.  Voor mij heel plezant, maar voor hem super vermoeiend…geen enkele nacht genoeg uurtjes rust…  In augustus was hij 4 weken thuis om mee te helpen… voor mij geen dag te vroeg, mijn kookinspiratie was tegen die tijd op!  Enfin, we hebben de boel laten draaien zoals die nog niet gedraaid heeft.  In september dachten we te kunnen uitbollen, maar dat was buiten ‘Booking’ gerekend natuurlijk….vollen bak!  Dan blazen we in oktober wel uit…. fout!  Gelukkig hadden we net op tijd de bui zien hangen en hebben we een weekendje geblokkeerd zodat we zelf toch ook nog eventjes ertussenuit konden knijpen…

We trokken het weekend dat we 16 jaar getrouwd waren eventjes naar de Dordogne.  We lieten ons nu eens verwennen in een chambres d’hôtes en genoten van het feit dat er voor ons gekookt werd, het bed stond klaar, de kachel werd aangemaakt…  We moesten alleen maar genieten!!!  Helemaal terug een gezin dat genoot van het samenzijn en uitstapjes doen!

We bezochten o.a. het kasteel van Milandes.  Een optrekje dat ooit nog in handen is geweest van Josephine Baker.  Zeer mooi kasteel, schitterende tuin, boeiend verhaal en voor de kinderen nog een roofvogelshow erbij!  Geweldig!

Daarna gingen we picknicken en speelden we in de bladeren, Pépinot helemaal in zijn nopjes!

En toen volgde een verrassing van formaat voor die vier aapjes van ons…  Ze moesten speelkleren aandoen en slechte schoenen…  Ze bleven maar vragen waarom…er werd niks verklapt.  Op de bestemming aangekomen, moesten we nog eventjes wachten en dan was het hun beurt!  Ze mochten allemaal quad-rijden!  Wow, je had die oogjes moeten zien blinken!!!  Tijmen moest eerst nog eventjes een testje doen om te zien of hij het wel alleen zou kunnen… mmm… twijfelgeval.  Er werd het zeker voor het onzekere genomen en hij mocht achterop bij de instructeur.  De andere 3 moesten zelf sturen… COOL!!!  Ze vertrokken en bleven een uurtje weg…  Wij maar met ons duimen draaien.  Toen ze terug waren, stonden die tetterkes niet stil… ze vonden het fantastisch en zouden het direct weer opnieuw doen…  Nu dromen ze dus van een eigen quad hier thuis…

De volgende dagen bezochten we nog mooie stadjes, deden we een boottocht, gingen we heerlijk eten, bezochten we nog prachtige tuinen en we genoten gewoon van mekaar!

 

Terug thuiskomen is dan toch ook weer plezant, hoewel er dan natuurlijk weer gewerkt moest worden…  De kamers waren weeral verhuurd, niet allemaal, maar er moest toch weer eten op tafel komen en ’s morgens voor ontbijt gezorgd worden.  Geen nood, zo eventjes ertussen uit kan wonderen doen en we zijn klaar om die laatste rechte lijn naar het Kerstverlof in te zetten!  Dan is het eventjes helemaal gedaan… ons huis weer eventjes voor onszelf…  Vanaf 2 februari vliegen we er dan weer zachtjesaan in…

Wij willen iedereen die dit jaar bij ons is langs geweest van harte danken…  Wij genoten zeer intens van alle mooie momenten.  Dat is het leuke hè, mensen komen op vakantie en zijn altijd goed gezind en hebben er altijd zin in.  Dat geeft ons telkens “den drive om er vollen bak voor te gaan”!

De reservaties voor volgend jaar komen stilaan ook al binnen en we mogen weer uitkijken naar die fantastische momenten die we gaan beleven!

 

Tot het volgende bericht en ik ga niet beloven dat dat volgende week al is… 😉

Greet

 

 

Bezoekje aan “Les jardins de Colette”.

Ja soms proberen we zelf ook een kijkje te nemen in de streek…  We wonen nu al 4 en een half jaar in Frankrijk, maar veel gelegenheid om dingen te bezoeken hebben we nog niet gehad…  ofwel waren we te hard aan het werken, Wim geen verlof, slecht weer, dringende taken, gasten op bezoek,… er is altijd wel iets!  Vorig weekend een extra verlofdagje hier, maandag 8 mei “D-day”…  We hadden geen gasten, dus besloten om er van te gaan genieten met de kids…!  Iets dat we al langer wilden testen…”Les jardins de Colette”.  Verschillende stijlen tuinen vol met verschillende planten, bloemen, groenten,… en met een keuzedoolhof in de vorm van een vlinder.  Ook XL spelen voor de kinderen zijn ter beschikking!

Laaiend enthousiast begonnen we aan het labyrint…  Nu dat is niet echt iets voor mij, maar de kinderen vonden het …in het begin… wel tof.  Er moesten een aantal vragen opgelost worden, letters gezocht, zodat er poorten open gedaan konden worden in het doolhof…  De vragen zijn wel in het Frans natuurlijk… (maar pssst…. ze geven de oplossingen altijd mee op de achterkant van het foldertje dat je krijgt…).  Er was een gemakkelijk en een moeilijker parcours…  Amélie en Jensen vertrokken als een speer en deden het moeilijke parcours, wij deden met Siebren en Tijmen het eenvoudigere….  We kregen alle vragen opgelost, dus dat wil zeggen dat ons Frans best op niveau is! 😉  Amélie en Jensen waren eerst klaar, maar ik twijfel eigenlijk of ze wel alles eerlijk hebben gespeeld…

Na bevrijd te zijn uit het doolhof doorkruisten we nog wat tuinen en speelden wat spellen, ploeterden in het frissen water met blote voeten, dronken nog iets en genoten met z’n allen van een lekkere warme wafel!  Het was een zeer fijne dag, we hadden gelukkig ook mooi weer!  Misschien is het doolhof niet te doen in de zomer omdat de zon dan wel heel erg brandt en wij vonden het af en toe al te warm.  Maar de tuinen erna zorgden voor verkoeling alsook de drankjes!!!

Dus zelf weer een beetje wijzer geworden… en… de Corrèze is toch schoon sè!!!

Liefs,

Greet

Wandelweekend “Printemps à pied” 2017

Ons eerste wandelweekend zit erop!

Met bubbels en aardbeien in chocolade werden deze “Corrèze-dagen” ingelegd en een een kaarsje gebrand voor goei weer!

Drie dagen trokken we met onze gasten – en Pépinot als spoorzoeker – door verschillende landschappen, een lappendeken van veld, bos, hei, pittoreske gehuchtjes en holle wegen, meertjes en vennen.  Hazen, reeën en roofvogels kruisten ons pad, maar vooral ook talloze vosbruine “Limousins” met vele jonge kalfjes in de wei…een echte uitdaging voor Pépinot (of was hij de uitdaging???).

Batterijen werden onderhouden door uitgebreid (en aangeleverd) picknicken, lekker tafelen op z’n Frans en een flinke kaastafel!

’s Avonds bijkletsen met andere logées en eventuele opgelopen stijfheid wegmasseren.

En ja…ons kaarsje bleek wat te klein…we hebben ook regen gehad, onweer zelfs!  Het kreeg ons niet klein; zelfs Siebren en Tijmen beten op hun tanden, versterkten hun karakter!  (Dik 23 km op één dag!)  Het was kletsen, tetteren, smullen en genieten, lachen en doorbijten…

God was niet ver weg in dit mooie Frankrijk!

 

Uw wandelende correspondent,

Wim